The Trek–Wanneer die aarde wraak neem

Die klankbaan is ‘n hoogtepunt. Nes die min dialoog ondersteun die subtiele klanke, wat soos stof en wind deur die beelde verweef, is die opbouende spanning wat al meer tasbaar raak soos die ossewa krakend die landskap oorsteek. Daar is ook die gereelde terugflitse na ‘n tyd voordat die gesin die lang reis aangepak het. In die terugflitse is dit opvallend hoe die kleur groen gebruik word om simbolies tot lewe te spreek. Selfs Jacoba se rok en die lowergroen woud rondom hulle, hierdie beelde teenoor die uit gewaste bruine en hees kleure van ‘n duiselige en verbrande aarde skep ‘n kenmerkende kontras tussen die hier en toe in The Trek. Die kyker word mettertyd bewus van die sonde wat die Uys familie gepleeg het en hoe dat Atshumao saam met die bose gees van sy broer deel word van die wraak en vergelding uit die verlede.

Die rolverdeling is puik. Morné Visser as Karel Uys is geloofwaardig as die boer en pa wat alles in die stryd sal werp om sy gesin te beskerm maar dit is veral Rob van Vuuren se Henry Blake wat mens bybly. Blake se vreemde gedrag na ‘n kopstamp en sy onbeheerste gelag dra by tot die onheilspellende atmosfeer wat die film sy donker ritme gee.

The Trek is Meekaaeel Adam se debuut as regisseur, en dit is duidelik dat hierdie talentvolle filmmaker ‘n storieverteller met ‘n unieke oog is. Wat wel gepla het, was die stem van Atsumao se broer Gogosoa (Collin ‘The Bushman’ Meyer) wat die aarde verteenwoordig. Hierdie gees praat in Khoi-Khoi en selfs met die lees van die onderskrifte in Engels, kon ek nie help om te dink hoeveel van hierdie monoloog werklik nodig was nie.

Die visuele elemente in die film is so sterk dat hierdie bonatuurlike stem vir my na die eerste helfte van die film, in ‘n oorverduideliking begin verval het. Dit plaas natuurlik weer die soeklig op die argument van ‘show don’t tell’ en die delikate balans wat die storieverteller moet handhaaf tussen hoeveel inligting die kyker self gaan aanneem en hoeveel aan die kyker oorgedra moet word. Al kon die film verkort word, dink ek wel die krag van The Trek lê eerder in die onbeantwoorde vrae as in die antwoorde daarop.

Desnieteenstaande is The Trek ‘n pluimpie in die hoed van Adam en sy span wat hulle goed van hulle taak gekwyt het. Adam noem dat hulle die film in die Nieuwoudtville area in die Noord-Kaap in net drie-en-twintig dae geskiet het. Dit sit nie in enige filmmaker se broek nie en ‘n ‘western’ gruwel op tuisbodem kan en sal hopelik meer oop deure beteken vir hierdie meestal afgeskeepte genre. Die aarde gee en die aarde neem en in die geval die Uys gesin het niks verander nie.

Gaan kyk gerus na The Trek en staal jou vir ‘n donker avontuur met ‘n nog donkerder eindbestemming.