Vaya – ’n Donker rit na ’n onbekende bestemming

Die probleem met Vaya is dat die eerste bedryf vervelig raak en dat die drie stories nie lekker in mekaar vloei nie. As ’n mens kyk na hoeveel draaiboekskrywers aan die teks gewerk het, kan mens nie help om te wonder of die probleem dalk by die teks self lê nie. Die stokkerige ritme van veral die redigering pla tot en met die tweede bedryf wanneer ’n meer egalige en intuïtiewe redigeringstegniek toegepas word, en die stories gemakliker verweef raak.

Tegnies is Vaya van hoë gehalte. Die klankbaan, beligting en kamerawerk is ’n bewys dat die regisseur en sy span hulle beslis goed van hulle taak kan kwyt. Soms wonder ’n mens of die Nollywood se filmstyl tog maar ’n invloed op Akin se werk as regisseur het (hy is oorspronkilik van Nigerië), veral as ’n mens kyk na die atmosfeer en gevoel wat hy skep met die gebruik van spesifieke lokaliteite in en om Johannesburg. Daardie donker en bose onderwêreld van Johannesburg kom sterk en skokkend na vore in Vaya.

Vaya sukkel om momentum op te tel in die begin van sy speeltyd, maar wanneer hierdie drama en spanningbelaaide trein eers spoed optel, kan die kyker hom staal vir ’n donker avontuur na ’n onbekende bestemming.